12. febrúar. Þú & ég. Ást.
Fyrir nokkrum árum sá ég viðtal við mann í sjónvarpinu. Þegar hann var spurður hvað ást væri, sagðist hann ekki geta komið orðum að því sjálfur. Hann sagði að hann vissi ekki um neinn sem hefði komið orðum jafn vel að því hvað ást væri eins og Stefán Hilmarsson þegar hann samdi textann Þú fullkomnar mig. Ég er hjartanlega sammála þessu.
Það rofar til inn í mér
og lífið tekur lit.
Veit nú hvað gefur mér mest
og tilverunni glit.
Aldrei var sólin svo skær
né fugla fegurri hljóð.
Mér finnst ég skilja í dag
öll heimsins ástarljóð.
Þú fullkomnar mig.
Ég finn að ég er annar en ég var.
Þú ert við spurnum mínum lokasvar.
Lyftir mér upp og lýsir mér leið.
Ég vegsama þig.
Og vonir þínar bind ég aðeins þér.
Í blíðu jafnt sem stríðu fylgdu mér
í huga og hér, ævinnar skeið.
Liðið er grafið og gleymt
og raunir frá í gær.
Loksins ég veit upp á hár
hvað hjartað í mér slær.
Og þó að ég ferðist um lönd
þú ert mín heimahöfn.
Norðljósin skrifa í kvöld
í hvolfið okkar nöfn.
Þú fullkomnar mig.
Ég finn að ég er annar en ég var.
Þú ert við spurnum mínum lokasvar.
Lyftir mér upp, lýsir mér leið.
Ég vegsama þig.
Og vonir mínar bind ég aðeins þér.
Í blíðu jafnt sem stríðu fylgdu mér
í huga og hér, ævinnar skeið.
Aldrei var sólin svo skær
né fugla fegurri hljóð.
Mér finnst ég skilja í dag
öll heimsins ástarljóð.
Til hamingju með daginn ástin mín.
